Düşler Diyarı

Cimcime, altı yaşında dikbaşlı bir kız çocuğu. Su bendinin arkasında, dünyadan kopuk Leğen kasabasında babası Wink’le kalıyor. Sıradan bir çocukluk değil burası—zamanın farklı aktığı, adımların ağır, yolların hayaletli olduğu bir yer. Büyükanne hikâyeleriyle büyümüş, yıldızların konuştuğunu sanan bir kız; her sabah uyandığında evinin penceresinden akan nehrin aslında tersine aktığını görüyor.

Baba Wink’in planı basitti: kızını “kıyamet” denen o bilinmezi karşılayacak şekilde yetiştirmek. İçindeki karanlığa neşeyle, korkulara gülümseyerek bakmasını öğretmişti. Ne var ki adamın ömrü vefa etmedi. Ölümcül bir hastalık bedenini yavaşça ele geçirirken kasaba da cezasını ödemeye başladı. Dağlar eridi, buzlar çatırdayan bir öğürtüyle yerini sulara bıraktı. Eski mezarlarından fırlayan devasa yaban domuzları, Leğen’in dar sokaklarını kasıp kavuruyor. Kasabanın suları yükselirken evlerinin temelleri titreşiyor; yetim kalmış kız, hayattaki son dersi almak üzere.

Cimcime nehrin ters akışını takip ediyor. Yaşlıların “dünyanın omurgası” dediği o kristal kayaya ulaşmalı. Orada, evrenin kırık kanatlarını onaracak anahtar saklı. Hasta babasının son nefesini verişine tanık olduğu gece, evini sulara kaptırdı; artık geriye yalnızca bir tahta kutu, içinde babasına ait kuru bir elma ve bir harita var. Yaban domuzlarının gölgesinde, titrek ayaklarıyla buzulların kenarına tırmanırken anlıyor: kurtuluşu, dur durak bilmeyen akan suya değil, durması gereken yere yönlendirmesine bağlı.