Kibar Feyzo

Dokuz köyün susuz, on ikisinin de izinsiz olduğu o taşra cennetinde, genç Feyzo, ayaklarının altındaki toprak gibi sert ve bereketli bir aşkın peşinde. Askerden dönmüştür, omuzlarındaki yük hafiflemiştir belki, ama yüreğindeki ateş yeni başlamıştır: Gülo’ya sahip olmak için. O, köyün en güzel kızıdır, gülüşü sabahları ışığın dokunuşu kadar taze, bakışıysa akşamın alaca karanlığında kaybolan bir hayalin uzantısı. Feyzo, Gülo’nun gülümseyişini her sabah tarlada, her akşam çeşmede arar durur.

Ancak köyün töresi, aşkı basit bir dilekte bırakmaz. Gülo’ya talip olanlar arasında Feyzo’nun adı da geçince, babası kayıtsız kalmaz. Başlık parasını yükseltir; on bin peşin, on bin senet, Feyzo’nun omuzlarına çöken bir dağ kadar ağır bir borç. Köyün yaşlıları, bu işin içinden çıkılmaz olduğunu fısıldasa da, Feyzo pes etmez. Elindeki birkaç kuruşu, bir heybeye doldurup, kentlerin dumanlı nefesine doğru yola koyulur.

Kentin kalabalığı, Feyzo’yu yutar önce. Beton yığınları arasında, ter kokan fabrikalarda, gecekondu mahallelerinde biriken umutlarla boğuşur. Her kuruşu, Gülo’nun bir gülümsemesi karşılığıdır sanki. Zamanla, kent de köy de değişir Feyzo’nun gözlerinde. Eve dönüş yolculuğu, yalnızca coğrafyanın değil, ruhun da bir yolculuğuna dönüşür.