Metresim

Maggie, orta yaşlı bir kadındı. Geçimini sokakta bulduğu erkeklerle kurduğu ilişkilerden sağlardı. Hayatında şefkat ve istikrar diye bir şey yoktu; her gece yabancı ellerin arasında uyumak, onun için sıradanlaşmıştı. Bir akşam, rutin bir şekilde sigara yakarken parkta genç bir adam gördü. Koyu mavi gözleri, daracık tişörtüyle gürültülenmişti. Charlie, on dokuzunda bir üniversite öğrencisiydi, ailesiyle sürekli çatışan, hayattan kopmuş biri. Sigara dumanını üfleyerek yaklaşan Maggie’ye karşı her zamanki mesafesini koruyamadı; tuhaftır, birbirlerini tanır gibi hissettiler.

Birkaç karşılaşmanın ardından aralarında tuhaf bir bağ oluştu. Charlie, Maggie’nin öyküsündeki sessiz kabullenmeyi, Maggie de Charlie’nin umutsuz gençlik arayışını görmeye başladı. Charlie’nin ailesiyle yaşadığı gerginlikler—babası sert, annesi kayıtsız—onu her gece biraz daha yalnızlığa sürüklüyordu. Maggie’nin yanında ise kimseden görmediği bir rahatlama buldu. Farkında olmadan borçları arttı, eksik derslerini unuttu, sadece Maggie’yi dinlemek için parkta buluşmayı bekler oldu.

Maggie içinse Charlie, bir bakımdı hayata. Ona para vermeyi reddetti, ama onunla geçirdiği vakitlerde kendisini farklı hissetti. Gençliğinde babasından gördüğü şiddetin izlerini taşıyan Charlie, Maggie’de bir nevi koruma figürü aradığını anlamaya başladı. Ona karşı hissettiklerinden emin değildi, ama artık yalnızlıkla savaşmak zorunda değildi. Parkta sigara dumanıyla başlayan bu ilişki, ikisinin de beklemediği bir şekilde sarmaş dolaş olmuştu.