Vizontele Tuuba

Vizontele Tuuba, 1980’in sıcak yazında, Türkiye’nin karanlık bir gölgesinde kalmış, adeta zamanın durduğu bir şehre ışık getiren masum bir hikâyedir. Ülkede siyasi fırtınalar koparken, bu küçük kasaba—adını saklı bir vadiden almış, dünyanın gürültüsünden uzak—sessizce kendi ritmini sürdürür. Güner Sernikli, bilgiyi ve kaosu içinde taşıyan bir memur olarak, ailesiyle birlikte bu tenha yere sürgün edilir. Eşi Tuba ise getirdiği güzellikle, saflığıyla ve umutla, şehrin yorgun ruhunu bir anda aydınlatıverir.

Şehirdeki yaşam, alışılmadık bir dans gibidir: bir yanda devletin hantal makinesi, öte yanda hayattan kopuk insanların tuhaf telaşı. Kahve köşelerinde fisıldanan siyaset, pazarda pazarlık edenlerin gülüşleriyle iç içe geçer. Güner’in modern dünyasının talepleriyle, Tuba’nın doğal cazibesi arasında salınan kasaba, adeta bir labirentte kaybolmuş gibidir. Herkesin bir hikâyesi vardır; kimi arayış içindedir, kimi de sadece var olmanın tadını çıkarmaya çalışır.

Bu sırada, Tuba’nın varlığıyla şehrin her köşesi yavaş yavaş değişir. Evlerde, sokaklarda, hatta dağların arasındaki sessizlikte bile onun ışıltısı belirir. Fakat bu aydınlık, ne kadar parlak da olsa, sonsuza dek sürmez. Kasabanın dar dünyasına sığmayan bu güzellik, kısa zamanda kaybolacak bir rüyaya dönüşür. Ve Vizontele’nin o unutulmaz yazı, geriye sadece hüzünle karışık bir nostalji bırakır.